Zamek Międzylesie – rewitalizacja zespołu zamkowo-pałacowego
Dane
obiekt: zespół zamkowo – pałacowy
lokalizacja: pl. Wolności, Międzylesie
inwestor: prywatny
zakres: projekt koncepcyjny, budowlany
autor: Jerzy Adamiczka, Krzysztof Mroziuk, Karol Pietrucha
powierzchnia działki: 17 800 m²
powierzchnia użytkowa: 3 975 m²
projekt: 2008-2009
realizacja: 2011-obecnie
Opis
„Rewitalizacja zespołów pałacowych to proces wymagający dużych nakładów finansowych, ale też wiedzy projektowej, prawnej i… wyobraźni architektonicznej. W przypadku Zamku Międzylesie założono, że funkcja i projekt powinny z jednej strony pozwolić na realizację biznesowego charakteru obiektu, a z drugiej przywracać miastu historyczną przestrzeń. Ta rewitalizacja ma nadawać nowe znaczenie zabytkowemu obiektowi, podnosić jakość życia lokalnego społeczeństwa i stworzyć ważny dla lokalnej wspólnoty ośrodek kulturotwórczy.”
Zamek w Międzylesiu zlokalizowany jest w Kotlinie Kłodzkiej, blisko granicy z Czechami, będąc jakby wrotami wjazdowymi do Polski. Jest niewątpliwie jednym z największych zespołów zamkowo – pałacowych zarówno w regionie jak i w całej Polsce.
Projekt miał za zadanie zrealizowanie trzech celów:
- społeczno-kulturalnego – pokazanie, że architektura może podnieść jakość życia społeczności lojalnej i stać się centrum kulturo-twórczym
- ekonomiczno-biznesowego – stworzenie możliwości uzyskiwania dochodów z działalności zamku, które pozwolą pokryć koszty związane z jego utrzymaniem
- rewitalizacyjnego – przywrócenie obiektu miastu i regionowi w sposób mądry, zgodny ze sztuką i wytycznymi konserwatora
Do tak postawionego zadania zebrany został interdyscyplinarny zespół, składający się nie tylko z projektantów architektury i poszczególnych branż ale także rzeczoznawców majątkowych, analityków i doradców rynku nieruchomości.
Wielkość i znaczenie obiektu predestynuje go nie tylko do bycia centrum dla lokalnej społeczności ale również do stania się agorą dla całego regionu Kotliny Kłodzkiej.
Badania HABU (Highest and Best Use – optymalnego sposobu wykorzystania) pozwoliły na ustalenie optymalnej struktury funkcjonalnej dla rewitalizowanego zespołu. Oprócz funkcji komercyjnych znaczna część obiektu przeznaczona będzie na funkcje publiczne. Podzielono obiekt na dwie strefy – intymną i integrującą. Strefa intymna to część hotelowa z podziemnym SPA i basenem, strefami wypoczynku i konsumpcji dla gości hotelowych wraz z salami konferencyjnymi, które w zależności od potrzeb należeć mogą do strefy integrującej. Podobny charakter ma główna restauracja hotelowa. Strefa integrująca to przede wszystkim jednak główny dziedziniec zamkowy wraz z sienią przejazdową od strony rynku, sucha fosa z amfiteatrem i wejściem do kawiarni i nocnego klubu w lochach. Sale muzealne, reprezentacyjna sala balowa, paradna klatka schodowa oraz krużganek, mieszczące się nad amfiteatrem i nocnym klubem w barokowym skrzydle od strony rynku, stanowiące trzon strefy integrującej są w pewnym sensie funkcjonalnie i akustycznie wydzielone. Znajduje się jednak oczywiście do nich dostęp korytarzami wewnętrznymi od strony części intymnej.
Forma obiektu uwarunkowana została przeprowadzonymi badaniami historycznymi. W pełni, z pietyzmem wykorzystane zostały wszystkie zachowane elementy historyczne. Do nowoczesnych elementów należą: szklany dach nad wewnętrznym renesansowym dziedzińcem,, co pozwoliło stworzyć niepowtarzalne lobby hotelu wraz z recepcją oraz podziemny kompleks SPA z basenem pod dziedzińcem głównym, z wyjściem na taras przez mury obronne z otwierającym się widokiem na park ze stawem.